วันพุธที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

คงจะจริง

เธอบอกว่า ผมต้อง "รอ" ต้องให้เวลาเธอ....

เธอบอกผมว่า "เราต้องห่างกันคนละก้าว เพื่อทบทวนอะไรบางอย่าง" ผมเข้าใจ ในความผิดที่ผมทำ แต่บางอย่างก็ทำให้ผมกลัว กลัวว่า เราจะต้องเลิกกัน เพราะการที่คนเราห่างกัน 1 ก้าว ในเมื่อเคยห่าง กัน 1 ก้าว กลัวว่าจะมีก้าวต่อๆไปสำหรับเธอ....


เธอเองก็ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น ผมเองก็เข้าใจ



ในหนังเรื่องนึงบอกว่า ทำผิดก็ต้องยอมรับผิด...มันเป็นกฎของโลก



เข้าใจก็ทุกวันนี้ ที่เป็นอยู่นี่แหล่ะ....เพราะ ไม่ใช่ผิดครั้งแรก เป็นความผิดที่ผมทำหลายครั้ง จนทำให้เธอเกินจะทน


ความเข็มแข็งของเธอ....มันตอกย้ำให้ผม อ่อนแอลงทุกวัน.........ทุกวัน.....ทุกวัน


เธอบอกว่าเวลาจะ เป็น เครื่อง พิสูจน์ ตัวผม..... ผมก็หวังว่าอย่างนั้น......

หวังว่าอะไรๆมันคงจะดีขึ้นกว่านี้


ภาวนาแค่อย่าเพิ่งมีอะไรมาพรากเราให้จากกันไป ก็พอ.....







วันนี้โทรหาเธอ

อื่ม....โทรหาเธอเมื่อตอนกลางวัน....ผมก็ดันไปโมโหใส่เธอ....สงสัยเธอจะลำคาญเต็มทีกับนิสัยเสียๆของผมแล้วหล่ะมั้ง


เป็นเพราะผมจิตตกมากเกินไป.....กลัวในความผิดที่ตัวเองเคยทำ......ทุกอย่างมันกลับกันไปหมด

แต่ก่อนเธอตามผม....ผมเป็นตัวเองมาก

ตอนนี้ผมตามเธอ....ผมก็ยังเป็นตัวเอง....เพียงแต่ พยายามมากขึ้นที่จะคุยกับเธอ


แต่ไม่รู้ทุกอย่างจะสายไปมั้ย....เพราะความผิดที่ผมทำมันยากเกินไปที่จะให้อภัย......