เป็นเพราะผมรู้ว่า มันเกิดอะไรขึ้นหน่ะสิ แล้วก็รู้ดีด้วยว่ามันเกิดขึ้นเพราะผม
ผมคนเดียว ที่เป็นต้นเหตุ ของเรื่องนี้....
อื่ม...ทั้งๆที่รู้ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจาก ต้องยอมรับมัน ยอมรับกับความจริงที่เกิดขึ้น
เราทะเลาะกันบ่อยขึ้น เธอเถียงผมมากขึ้น เธอโมโหผมมากขึ้น เธออารมณ์ร้อนมากขึ้น เธอต้องการโลกส่วนตัวมากขึ้น เธอเข้มแข็งขึ้น(จนผมกลัวว่าเราจะต้องเลิกกัน เพราะเธอเข้มแข็งจนไม่มีผมก็ได้)
ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเป็นผลพวงมาจาก การกระทำและพฤติกรรมของผม ทั้งสิ้น
วันนี้เราก็ทะเลาะกัน จนกระทั่ง เธอตกลงกับผมว่าเราจะห่างกันซักพัก....(แต่เธอก็ยังบอกผมนะว่าห่างกัน ไม่ได้เลิกกัน) ผมก็หวังไว้อย่างนั้น
แต่ในใจผมกลัวเหลือเกิน....ผมบอกเธอว่ากลัวเป็นเหมือนคนที่ผ่านๆมาๆ แต่ทุกอย่างที่ผมพูดไป คำตอบที่เธอตอบกลับมา มันก็เสียดแทงหัวใจผมไม่น้อย....เพราะอะไร...ก็เพราะผมทำผิดกับเธอไว้ไง.....
ผมทำอะไรไม่ได้นอกจาก ยอมรับความจริง........ยอมรับว่าเธอจะพูดอะไรก็ได้
สิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่....มันทรมานจนผมอยากจะเร่งเวลาให้ผ่านไปอย่างรวดเร็วซะเหลือเกิน (คนผิดก็เงี้ยแหล่ะนะ รีบร้อนเสมอให้ผ่านช่วงเวลาที่ตัวเองทรมานไปไวๆ)
แต่เวลาใครจะเร่งได้หล่ะ
หวังว่าเธอจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม...หวังว่าการห่างกันของเราในครั้งนี้....มันไม่ได้ทำให้ความรักของเราแย่ลงไปกว่าเดิม
หวังว่าเราจะกลับมารักกันเหมือนเดิม......(ภวานา)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น